Happy faces after the recording session with Dave Douglas

Met gitaar en bas creëren Bruno De Groote en Ben Faes een rijke wereld van energieke jazz, bevallige melodieën, intimistische soundscapes en ontwrichtende ambient. Avontuur en traditie mengen zich als vanzelf. Het gitaarspel van Bruno De Groote roept nu eens Bill Frisell, dan weer Marc ­Ribot op. Het ‘Le métropolitain’ bevat prachtige unisono passages. De Groote kan zijn gitaar vindingrijk van klankkleur laten veranderen zoals op ‘Bastien’. Met trompettist Dave Douglas hebben ze op drie stukken een spraakmakende gast. De melodie van ‘Fermeture’ roept het legendarische Masadakwartet voor de geest. ‘Manifesto’ is een feestelijk stukje, op het vinniger ‘Endormie’ jankt en zingt de trompet. ‘La valse du coeur brisé’, met stevige bassolo, ruikt naar Django Reinhardt. ‘Cascamorras blues’ is een lappendeken, met vervormde gitaar, gestreken passages en oosters parfum. Faes en De Groote zijn opvallend wendbaar op dit knappe album. (kvk)

bron: http://www.standaard.be/cnt/dmf20170307_02768554